Siedzi po trochu, w każdej tej sprawie,
w okularach co za ciężkie na nosie,
w oprawce obrazu, skrzywionego na ścianie,
w lampie solnej do zapalenia przy oknie,
w długopisie tekturowym,tam też się znajdzie.
Po trochu przychodzi, pojawia się, wraca,
nie pozwala płakać, że gorycz tak ciężka,
co nawet łza za słaba, by z oka wypadła.
Cały czas obok, choć rozglądasz się na boki,
czeka cierpliwie, kiedy zaczniesz się modlić.
Książkę podsunie, herbatę zaparzy, kupek przyniesie,
fotel naprawi, mieszkanie puste zostawi...
Załatwi wszystko, nawet najmniejsze sprawy,
by znaleźć czas, by modlitwę ułatwić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz